تضمین امنیت غذایی در الگوی پیشرفت ایرانی-ایرانی

[ad_1]

تامین امنیت غذایی مردم همواره یکی از مهمترین و اساسی ترین مسائل کشورها و از وظایف اساسی هر دولتی بوده است.

به گزارش ایسنا، محمدحسن روزی طالب، دبیر و عضو پژوهشگاه آب، محیط زیست، امنیت غذایی و منابع طبیعی الگوی پیشرفت اسلامی- ایرانی در یادداشتی نوشت: موضوع بین بخشی گرایی که یکی از وظایف اساسی است. هر دولتی، مورد تاکید است.

تامین امنیت غذایی مردم همواره یکی از مهم ترین و اساسی ترین مسائل کشورهاست. امنیت غذایی از چهار رکن اصلی تشکیل شده است:

* در دسترس بودن مواد غذایی (از نظر کمیت، سلامت و کیفیت برای افراد جامعه و از طریق تولید داخلی یا واردات)

* دسترسی آسان به غذا (از لحاظ اقتصادی و اجتماعی برای همه اقشار مردم)

* مصرف مواد غذایی (در سطح خانوار از نظر الگوی صحیح مصرف و رعایت موازین بهداشتی و تامین پروتئین های گیاهی و حیوانی، مواد مغذی، مواد معدنی و ویتامین های مورد نیاز در مراحل مختلف رشد و سن انسان و …)

* ثبات (تامین طولانی مدت مواد غذایی مورد نیاز از نظر توان اقتصادی دولت برای خرید و واردات اقلامی که به دلایل مختلف در داخل کشور امکان پذیر نیست).

در بند دیگری از اقدامات (تضمین ایمنی و بی ضرر بودن مواد غذایی با تاکید بر تولید ملی، ترویج غذای سالم و حلال، ممنوعیت تولید و واردات محصولات تراریخته بدون مجوز بهداشتی و ایمنی زیستی، اصلاح الگوی تولید و… توزیع و مصرف محصولات غذایی و کشاورزی و دام و آبزی پروری و ایجاد سازوکارهای نظارتی لازم) دارای مسائل و الزاماتی است که در شرایط دستیابی به اهداف مربوطه در سند الگو به آن پرداخته شده است.

این موارد به شرح زیر است:

* بحران آب و کاهش منابع آب زیرزمینی:

در بیشتر دشت های کشور به دلیل عدم برنامه ریزی لازم در بین دستگاه های ذی صلاح، برای تضمین امنیت غذایی آینده کشور با مشکل آب مواجه هستیم. این مشکل با وجود ابلاغ سیاست های کلان و برنامه های توسعه از سوم تا ششم همچنان پابرجاست. ادامه این روند در آینده 2 تا 3 میلیون هکتار از اراضی آبی کشور را که از منابع آب زیرزمینی استفاده می کند در معرض تهدید جدی قرار می دهد. علاوه بر این، تغییر اقلیم و افزایش دمای کره زمین اثرات منفی بر تولیدات کشاورزی و مدیریت آب و منابع طبیعی کشور خواهد داشت.

* عدم استفاده صحیح و حفاظت از منابع خاک و همچنین تغییر نامنظم از کاربری های کشاورزی به کاربری های غیر کشاورزی

*عدم رعایت استانداردهای ملی و بین المللی توسط تولیدکنندگان و صنایع تبدیلی محصولات کشاورزی و غذایی:

عدم بازرسی لازم توسط ارگان های ذیصلاح کشور برای الزام تولیدکنندگان به رعایت صحیح و با کیفیت مصرف سموم گیاهی، کودها و فرآورده های شیمیایی و غیره. برای تولید محصولات زراعی، باغی، دامی و آبزیان و …

* رابطه مستقیم بین امنیت غذایی و قدرت اقتصادی:

افراد جامعه برای خرید مواد غذایی و ایجاد زیرساخت های بهداشتی و زیست محیطی لازم برای خانه به توان اقتصادی مطلوب نیاز دارند. متأسفانه در سال های اخیر با گسترش فقر و بیکاری و به تبع آن کاهش قدرت خرید، جمعیت کشور از این نظر در وضعیت مطلوبی قرار ندارند.

*عدم حمایت دولت از تولیدکنندگان محصولات کشاورزی (در مقایسه با سایر کشورهای مشابه دنیا از نظر زیرساختی)

*عدم وظیفه و ارتباط مؤثر دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی با صنایع و تولیدکنندگان بخش کشاورزی (ترویج الگوی صحیح کشت و استفاده از روشهای تولید متناسب با شرایط اقلیمی و اکولوژیکی کشور با تأکید بر حفاظت از طبیعت. منابع و محیط زیست و افزایش بهره وری نهاده ها و عوامل تولید مانند آب، خاک، ماشین آلات، انرژی و …)

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.