شما سید محمود دعایی را نمی شناسید

[ad_1]

بوسیدن دست بزرگان از یک سو نشانه احترام و قدردانی از آنان و از سوی دیگر نشانه تواضع و فروتنی همچون سید محمود دعایی است. مطمئنم در زمان رویارویی با رئیس جمهور اصلا به فکر سیاست نبوده و فقط یک اقدام احساسی انجام داده است. سیدی که به سیاست افتاد، اما در دام سیاست نیفتاد.

به گزارش ایسنا، در یادداشتی به قلم علی حقگو درباره سیدمحمود دعایی آمده است: جامعه سیاسی کشور.

سید محمود دعایی نیازی به معرفی ندارد. از ابتدای دهه 40 وارد عرصه فعالیت سیاسی شد و بلافاصله به روح الله خمینی پیوست و تا پایان عمر بنیانگذار انقلاب به او و آرمان هایش وفادار ماند. بسیاری از کسانی که اکنون او را مورد انتقاد قرار می دهند، زمانی متولد نشده اند که سید محمود دعایی در یک سری فعالیت های سیاسی و مبارزاتی پرمخاطب حضور داشت.

اکنون نیازی به توضیح بیشتر در مورد رفتار اخلاقی شما نیست. او دوست مستضعفان و درماندگان است. او همواره به بزرگان فرهنگ و ادب و هنر و خرد و دانش احترام می گذارد و دست بزرگان اندیشه و خادمان مردم را می بوسد. دست عطا احمدی (پدر خیرین مدرسه ساز کرمان) را می بوسد، نوک روسری بانو قدس (موسس خیریه بزرگ حمایت از کودکان سرطانی – محک) را می بوسد و دستان هنرمندان بزرگ و مراجع تقلید را می بوسد. علما و عرفا چون شفیعی کدکنی یا مرحوم شجریان و استاد پورجوادی و… را می بوسد. با احترام و ادب همانطور که در موسسه تحت مدیریت خود، او اغلب دست کارگران جوان را می بوسید. این اقدام در ایدئولوژی سیدمحمود یک کنش سیاسی نیست، بلکه یک عمل اخلاقی است. بوسیدن دست بزرگان از یک سو نشانه احترام و قدردانی از آنان و از سوی دیگر نشان از تواضع و فروتنی کم نظیر آنان است. مطمئنم در زمان رویارویی با رئیس جمهور اصلا به فکر سیاست نبوده و فقط یک اقدام احساسی انجام داده است.

کسانی که هزاران تفسیر بی ربط از حرکت سید محمود دعایی کردند، اولاً شخصیت سید محمود را نمی شناسند و ثانیاً عمداً یا سهوا فراموش کرده اند که حتی اگر دعایی دست رهبری را بوسید، نشانه توسل به اوست. مقام و قدرت و چاپلوسی از او نیست. مؤسسه اطلاعات (که دعایی 40 سال ریاست آن را برعهده داشته و یک ریال هم نگرفته است، همانطور که 24 سال نماینده مجلس بوده و یک ریال هم دریافت نکرده است) هیچ ربطی به دولت ندارد و سیدمحمود دعایی دارد. نیازی به رئیس جمهور نیست مقام و منزلت سیدمحمود دعایی به عنوان روحانی فضل و فرهنگ فراتر از آن است و این اقدامات سید محمود، اندیشمند، هنرمند، جوانان عزیز و همه متکلمان آزاداندیش، صرفاً حکایت از ادب، تواضع و بردباری او دارد، نه قدرت طلبی او. . این حرفه نامطمئن از یک سو جفای سید آزاده است که با تمام دوران درخشانش، اکنون به عنوان فردی طبقه پایین زندگی می کند، منشی، دربان، نگهبان و محافظ ندارد و گهگاه وارد اتوبوس شرکت واحد می شود. خرید؛ سیدی که به سیاست افتاد، اما در دام سیاست نیفتاد. در دل مردم زندگی می کند و در دل مردم جای دارد.

فاتبروا یا اولین رؤیا »

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.